Geçen haftasonu Ateş'in geveze bir zamanında, Cengiz kağıdı kalemi alıp karşısına oturdu. Her dediğini yazdı. Oğlum henüz anlamlı şeyler söylemezken bu kadar gevezeyse, gerçekten konuşmaya başladığında kimbilir neler olacak?
O kadar yaramaz ki, anlatamam. Sürekli evde bir yerleri karıştırmakla meşgul. Dün akşam mutfakta ona arkam dönük olarak sadece birkaç saniye başka bir işle uğraştım. Bir anda ortamda bir sessizlik oldu, arkamı döndüm ki, mutfak sandalyelerinden birinin üzerini boya kalemleriyle boyamış. Henüz onunla karşılıklı konuşmak ya da azarlamak da fayda etmiyor. Dün de odasındaki duvara köpek çıkartmalarından yapıştırdı.
Geç olduğunu biliyorum ama olsun. Ateş'in az biraz da olsa aklının başında olduğu ilk 23 Nisan'dı geçtiğimiz pazartesi. Sabah abisinin okulundaki törene gittik. Törenin başında bütün çocuklar bir ağızdan İstiklal Marşı'nı söylerken gözlerim doldu. Sonra anasınıfı öğrencileri ve bütün ilköğretim çocukları dans gösterileri yaptılar. Kaan'ın gösterisini izledik. Kaan ritme en çok uyan çocuklardan biriydi. Ama Ateş gösteri boyunca ağlayarak abisini yanına çağırdı. Sürekli elleriyle gel işareti yaptı.
Geçen haftasonu Ateş babasıyla birlikte bezelye ve barbunya ayıkladı. Önce bezelyeyi bir ucundan patlatıp açmayı, sonra da ikiye ayırmayı öğretti babası. İçinden bezelyeleri pıtır pıtır ayıkladı. Tabi bu aktivitenin hepsini kaydettim.
Kaan fotoğraf çekmeyi çok seviyor. Ateş birkaç aylık bebekken çok güzel fotoğraflarını çekmişti. Geçen haftasonu da yine Ateş'in birçok fotoğrafını çekti. Hatta babasının ve kamerayı çevirip kendisinin fotoğraflarını da çekti. Kaan yakın plan çalışmayı seviyor. Çok güzel fotoğraflar oldu. Yandaki bir örnek.
