Geçen hafta bir akşam Zeynep'lere (artık arkadaşlarıma çocuklarının ismiyle hitap eder oldum) gittik. Zeynep'in fotoğrafta gördüğünüz oyuncağı (hoppala mıdır nedir bilmiyorum) Ateş'i çok eğlendirdi. Biz zıpla dedikçe zıpladı ve güldü. Sonra Zeynep'in elinden ksilofonu aldı, Zeynep istedi, ben alıp ona vermeye çalışınca bizimki ağladı vs. Bilinen hikayeler işte. Haftasonu ise oğlumun çooook geniş kelime hazinesine bir kelime daha eklendi, o da "DANA". Nedendir bilmiyorum, çok güzel ve kibar bir şekilde dana diyor. Bunu anlattığım bir arkadaşım, "yoksa çocuğa dana mı diyorsunuz" diye benimle dalga geçti.
Saçlarımız yine kesildi, 2. kez berbere gittik. Daha önce ne zaman berbere gittiğimizi düşünüp hatırlayamadım, ama tabi ki hemen blog arşivime baktım ve oğlumun kafasının 2 ay içinde mantara benzediğini hesapladım. Şimdi yine kısa saçlı ve çok sevimli.
