Aşı

Bloga yazmış mıydım hiç hatırlamıyorum, ama biz aralık ayının başında -uzun süreli bir kararsızlıktan sonra- H1N1 aşısı olduk hep birlikte. Ateş 8 yaşından küçük olduğu için 1 ay sonra bir doz daha gerekiyordu ve bu sefer hastanede aşılama işlemi bittiği için babası aşı getiremedi. Dün sabah Ateş'le ben, bağlı olduğumuz sağlık ocağına gittik. Konuşup sohbet ederek içeri girdik. Zaten kimse yoktu. Hemen aşıyı yaptılar. Bizimki bırak ağlamayı, sesini bile çıkarmadı ve "hiç acımadı" dedi. Ama tabi öncesinde evde babası ve ben onu bu aşıya hazırladık. Babası aşının vücudunda ne işler yapacağını anlattı, ben de doğduğundan beri kaç kez aşı olduğunu anlattım. Bebeklik hikayeleri çok hoşuna gitti, ikna oldu ve problemsiz bir aşı daha atlattık. Bunları okuyan birisi, ilk kez mi aşı olacak bu çocuk diye düşünebilir. Ama daha önceki aşılarının hemen hepsini babası yapmıştı, hem de o kadar hızlı yapmıştı ki, Ateş nerdeyse farkında olmadan bütün aşıları atlatmıştık. Neyse bu da kolay oldu. Aşı sonrası okula bıraktığımda öğretmenine ve arkadaşlarına nasıl aşı olduğunu ve nasıl hiç ağlamadığını anlatıyordu.

Uzun süredir yazmadığımdan yılbaşı partimizin nasıl geçtiğini anlatamadım. Çok güzel bir parti oldu, herkes çok eğlendi. Büyükler de, çocuklar da çok iyi vakit geçirdiler. Ateş'in konukları İdil, Can, İpek, Ozan, Ömür, Eliz ve Günce idi. Çığlık çığlığa atlama yarışları, şarkıcılık (özellikler kızlar), askercilik (tabi ki erkekler) ve çılgın bir sürü oyun oynadılar. Ateş acaip eğlendi. Kahkahadan konuşamadığı anlar oldu. Ayrıca Eliz'le inanılmaz bir kovalamaca oynadılar, fotoğraflarla da belgeli. Çoooooook keyif aldı, gece 1-1.30 gibi bizim yatakta uyuyakaldı. Böylece ertesi gün de hep birlikte geç uyandık. Daha sonra yılbaşı akşamından bahsederken "çok eğlendim, keşke hiç bitmeseydi" dedi.