Arkadaş, Gezi, Karne

Bir önceki yazıda Ateş'in Ardalar'a yatıya gittiğinden bahsetmiştim. Yılbaşından sonraki hafta cuma akşamı bu sefer Arda bize yatıya geldi. Çok iyi anlaşıyorlar, kafaları birbirine uygun, Arda da Ateş gibi, hareketli ancak çevresine hiç zarar vermeyen bir çocuk. Dolayısıyla çok güzel eğlendiler. Nicky de çoğunlukla onlara katıldı. Sabah kahvaltının üstüne Arda satranç, Ateş tenis dersine gitti, sonrasında yine Arda bize geldi ve akşamdan kalan oyunlarına devam ettiler. Cumartesi geceye kadar devam ettiler. Sonrasında üzülerek ayrıldılar. Onları sık sık biraraya getirme sözü verdim. 

Geçen cuma karne aldı Ateş, karnesi çok güzel, takdir de aldı. İki hafta tatil, ama çok da ödevi var. Cuma akşamı, velilerden toplam 5 aile biraraya geldik, çocuklar oynadılar, biz de çok güzel bir akşam geçirdik. Pazartesi günü de Ateş, basket klübü ile ........'e 1 gecelik geziye gitti. Bir gece önceden ikimiz hazırlıkları yaptık. ertesi gün öğlen servise bindirdim. Akşamüstü orda olup hemen bir maç yaptılar. Sonra otele yerleşip ertesi gün 2 maç daha yaptılar. Maçlar dostluk maçıydı, bir turnuva değildi, hepsinde de yenildiler. Ama olsun, tabi ki önemli olan takım ruhuyla hareket edip iyi zaman geçirmeleri. Sonra da hep birlikte Z... müzesini gezmişler, Ateş ordan çok güzel minik hediyelikler almış. Gece eve döndü. Sadece 1 gecelik gezide bile biz onu, O da Nicky'yi çok özlemişti. Nisanda ve haziranda birer haftalık geziler var, bakalım onlarda ne yapacağız...

Arkadaşta Yatıya Kalma

Yazmayı unuttuğum birşeyi daha hatırladım. Yılbaşından önceki cuma akşamı Ateş, Alp Ardalar'da kaldı. O gün baskete kalmadı, eve gelince hemen çantasını hazırladık ve gittik. Ben de biraz onlarla oturdum, sonra kalktım. Bütün gece çok güzel oyun oynamışlar, geceyarısına doğru da uyumuşlar. Sabah kalvaltıdan sonra eve geldi. Gayet keyifliydi. Öğleden sonra da Alp Arda bize geldi, oyuna devam ettiler.

Ateş daha önce bir kez kuzeni Toprak Efeler'de kalmıştı. Bu 2. yatıya kalışı oldu. 

Yılbaşı

Yılbaşında, yıllardır kalabalık bir arkadaş grubuyla birimizin evinde ya da bir restoranda kutlama yapıyorduk, daha doğrusu yiyip içiyorduk. Bu sene grup olarak yakın bir yere gezi yapalım dedik. On aile, toplamda 33 kişi bir otobüsle A......'ya gittik. Küçük bir oteli kapattık. Otel küçük ama güzeldi. Ateş, Ömür ve Can'la birlikte ayrı bir odada kaldı. Toplamda 2 gün kaldık, biraz etrafı gezdik, ama esas olarak yemek ağırlıklı bir gezi oldu. Döndükten sonra grubun yarısı (Cengiz ve ben de dahiliz buna) çok ağır bir grip geçirdi. Ben henüz bugün iyileştim sayılır. Grubun bir kısmı halen hasta. Buna rağmen güzel bir geziydi, eğlendik. 

Nicky ve Perry

Blogda 11. yıla başladık. Ancak geçtiğimiz sene istediğim sıklıkta yazı yazamadım. Bu sene daha çok yazabilmeyi umuyorum. Bu kadar az yazınca Ateş'in ve dolayısıyla bizim hayatımızdaki çok önemli bir olayı yazmayı unutmuşum: Perry. Nerdeyse bizdeki 1 yılını tamamlayacaktı Perry. Ağustosta İsviçre tatiline giderken onu kafesiyle birlikte Toprak Efeler'e bıraktık. Ateş vedalaşırken çok üzüldü. Yemek ve bol suyla evde de kalabilirdi aslında. Ama hava aşırı sıcak olduğu için hayvan pişer diye düşündük. Toprak Efeler de denize gidip geliyorlardı bu sürede. Birgün eve döndüklerinde Perry'yi kafesinde bulamamışlar. O gün bizim dönüş yolculuğumuzun başladığı sabahtı. Yolculuk için küçülttüğümüz kafesin bir kenarındaki plastik bir parçayı kemirerek kaçmış, evin altını üstüne getirseler de bulamamışlar. İsviçre'deki evden yola çıktığımız anda bu durumu öğrendik ve Ateş'i, Perry'nin ölmüş olabileceğine hazırlamaya çalıştık. Saatler geçip de bulunamayınca maalesef umutlar da tükendi. Ateş inanılmaz üzüldü ve çooook ağladı. İçim sızladı. Onu, zaten köpek alacağız, iki hayvana aynı evde bakmak çok zor olacaktı zaten diye teselli etmeye çalıştım. Ama üzülmesini tabi ki engelleyemedim. Zaten doğal olarak kaybının arkasından yasını tutması gerekiyordu.

Artık hayatımızda Nicky var. Nicky inanılmaz tatlı, bir o kadar da yaramaz. Geldiğinin iki katını geçti bile. Çok hızlı büyüyor. Her hafta aşı oluyor. Bu hafta artık rutin olarak dışarıya çıkarmaya da başlayacağız. Geçtiğimiz pazar günü 1 saatliğine Ateş'le birlikte tenis dersine gitti. Geçtiğimiz hafta bir akşam da Toprak Efeler'e götürdük kucakta. Ama onların kocaman köpeği Ares, Nicky'yi korkuttu. Ares onu koklamak istedikçe Nicky kaçıp saklandı. Ama bu ilk temastı. İlerde iyi arkadaş olmalarını umuyoruz. Özellikle yazın birlikte zaman geçirecekler çünkü.

Yani -yaramazlık ve ısırganlık dışında- Nicky ile çok mutluyuz.

Nicky ile 1 hafta

Nicky ile 1 haftamızı tamamladık. Henüz tuvalet eğitimi olmadığı için sıkıntı çekiyorum. Bir de engelleyemediği bir ısırma içgüdüsü var. Sanırım bir de dişleri kaşınıyormuş. Ama veteriner, ısırmasına kesinlikle izin vermememiz gerektiğini söyledi. Isırınca başının üstüne pıt pıt vurup hayır, diyoruz ve oyunu bırakıyoruz. Önüne ısırabileceği oyuncaklarını koyuyoruz. Ancak henüz çok küçük, bir ilerleme sağlayamadık. Çok oyuncu, ayakta kim varsa onun peşinden gidiyor ve paçalarımıza saldırarak oyun oynamaya çalışıyor. Ateş salonda daireler çizerek koşuyor, Nicky de havlayarak peşinden koşuyor. Kucağımızda uyumayı da çok seviyor. Dün 2. veteriner randevumuz vardı. Aşı oldu, bir pire ilacı daha oldu, kuru mamaya alıştırmak için konserve mama aldık. Herşey yolunda imiş, onu öğrendik. Ateş Niki'yle çok mutlu. Henüz istediğimiz köpek-çocuk ilişkisi kurulamadı (Niki'nin bebekliğinden dolayı), ama yine de araları çok iyi. Ateş bu sabah okula giderken, "anne, Nicky'yle biraz oyun oyna" dedi. Yaklaşık 1 ay sonra, aşıları bitince dışarı çıkarabilecekmişiz. Ben de o günleri bekliyorum (tuvalet nedeniyle).

Nicky

Bugün hayatımızda bir dönüm noktası. Bu sabah itibariyle Ateş'in bir köpeği oldu. Minik bir elizabeth beagle. Adını Nicky koydu Ateş. Çok minik, çok tatlı bişey. 

Ateş uzuuun bir süredir köpek istiyordu. Apartmanda olmaz diye onu ikna ediyorduk. Sonra biz bahçeli eve taşınalım dedik, Ateş istemedi. Onu, köpek alırız diye ikna ettik. Sonra koşullar değişti, bahçeli eve taşınmadık. Ama Ateş'e verdiğimiz söz döndü dolaştı bizi buldu. Yapacak bişey yok, aldık köpeği. Cengiz'le anlaşma yaptık, sabahları ben gezdireceğim, akşamları o. Ateş de yemeğinden, banyosundan, oyunundan sorumlu olacak. Zaten şimdi daha 2 aylık. Tuvalet için gezmesine gerek yok, eve yapıveriyor (!). Birazdan veterinere götüreceğiz.  

Ateş sabahtan beri evde abisiyle birlikte Nicky'ye bakıyor. Şimdilik herkes çok mutlu. Bakalım devamı nasıl gelecek...

Olup Bitenler

Bir önceki yazıdan beri nerdeyse bir ay geçmiş. O yazıda bahsettiğim K.... gezisini yaptık, çok da eğlendik. Cumartesi sabahtan çıkıp pazar akşamı döndük, kısa bir gezi oldu. Ama hem Ateş için, hem de bizim için çok güzel ve eğlenceli geçti. Toplam dört aileydik. Hem çok güzel yerler gezdik, hem de otelimizi çok beğendik, iyi vakit geçirdik.

Sonraki tatil döneminde Pelin ve Ege bize geldiler. Ege tam anlamıyla büyümüş ve hareketli bir çocuk olmuş. Annesini sürekli peşinden koşturuyor. Geldiği gün, Ateş abi demeyi öğrenmiş, gidene kadar sürekli Ateş abi dedi, hatta sonra Ka abi demeye de başladı Kaan'a. Ateş'in oyuncaklarına, özellikle arabalarına bayıldı. Sürekli nanaçuf oynadı. Tabi ki Ege'nin belli bir yeme ve uyuma düzeni olduğu için çoğunlukla evde zaman geçirdik. Birkaç kez parka gittik. Oyun parkında bile alıp başını koşarak uzaklaşıyor, annesi sürekli peşinden koşmak zorunda. Ateş de onunla birlikte park ziyaretleri yaptı. 

Okul devam ediyor. Bu arada yılın ilk veli toplantısı oldu. Yine çok güzel şeyler duyduk öğretmenlerinden. Çok mutlu olduk. Öğretmenlerini seviyor, her çocuk gibi sorulduğunda okula gitmek istemediğini söylüyor, ama ortamından gayet memnun. 

Sportif faaliyetler devam ediyor. Geçtiğimiz haftasonu tenise de başladılar İpek'le. Bu sefer farklı bir yerde, grup halinde değil, bireysel ders alıyorlar. Bu yöntemle çok daha iyi öğreniyorlar. Ateş rahatlıkla karşılıklı top çeviriyor. Topa vurduğunda raketten çok güzel sesler çıkıyor. Ama Ateş, geçen seneki grup arkadaşlarıyla daha eğlenceli olduğunu söylüyor. Bakalım şimdilik böyle devam edeceğiz.