Bu sıralarda saklambaç oynamaya başladık. Çok seviyor. Perdenin arkasına ya da yatakodasının kapısının arkasına saklanıyor. Ben "aaa, Ateş nerde, kayboldu mu yoksa" diyorum, o da sırıtarak çıkıyor, "işte burdaymıııış" diye ona sarılıyorum. Kahkahalar atıyor. Eğer kapının arkasına saklanmışsa ve ben bir süre gitmemişsem ordan bağırarak beni çağırıyor.
Sonunda onun ağız tadına uygun köfte yapmayı başardım sanırım. 2 gündür severek kendi elleriyle köfte yiyor. Artık yeme miktarını kendi belirliyor, ben pek karışmıyorum.
Bir de anlatmayı çok sevdiğim birşey daha var. "Ateş'in annesi nerde" diye sorunca beni gösteriyor (uzun zamandır gösteriyor zaten). "Peki o kimin annesi" diye sorunca da yüzünde gülümseme ve gurur ifadesiyle pat pat kendine vuruyor, bayılıyorum o ifadeye. Onun annesi olduğum için çoooooook mutluyum.
Bu arada babayla verdiği poz dün akşamdan.
