Dün akşam Ateş ve babası, gördüğünüz futbol oyunuyla oynayarak çok eğlendiler. İkisi de top atma yerine toplarını koyuyorlar. Sonra biiir, ikiiii, üç deyip topları fırlatıyorlar. En sonunda da heyyyy diye sevinip el çırpıyorlar. O kadar güldüm ki fotoğrafı çekmeye çalışırken. Tabi video kaydı da yaptım. Yakında yine bir karışık video hazırlarım belki. Ateş'in bizi korkutma oyunu tüm hızıyla devam ediyor. Dün işten eve döndüğümde koşarak bir dolabın yanına saklandı, ben de "Ateeeeş, oğlum nerdesin?" diye salona girdim. Saklandığı yerden çıkıp yine "hıaaaaaa" diye beni korkuttu ve bu arada gülmekten öldü.
Salonun balkonuna çim halı aldık, dün akşam geldi. Ateş bu haliyle balkonu çok sevdi, ama tabii çok tehlikeli, her az gözümüzün önünde olması lazım. İster istemez paranoyak oldum. Dün sabah Figen'le telefonda konuşurken Ateş'le ilgili bazı paranoyalarımı anlattım. O da bunun her annede olacağını ve normal annelik paranoyaları olduğunu söyledi, rahatladım.
