Nihayet normale döndük. Geçen perşembeden beri tekrar normal rutin hayatımızın keyfini çıkarıyoruz. Çevremizde pek çok çocuk Ateş'le çok benzer hastalıklar geçirdiler. Biz de bu ağır gribin bir tür hayvan (domuz, kuş, vb) gribi olduğuna karar verdik. Neyse, geçti ve kurtulduk, ama dün akşam gelen abinin yine hasta olduğunu üzülerek öğrendik. Şimdi yine beraber mutlu mutlu oyun oynuyorlar, inşallah Ateş'e bulaşmaz, demekten başka elimden birşey gelmiyor.
Dün akşam Ateş'in "en iyi dostum" dediği Alberler bize geldi. Ateş zaten günlerdir Alber'i bekliyordu. Geldikleri andan gittikleri zamana kadar aralıksız çok güzel, sakin, kavgasız ve gürültüsüz oyun oynadılar. Abiyle de Alber'in ablası aynı sınıfta, ama onlar birlikte pek zaman geçiremediler. Biz de aileler olarak güzelce oturup sohbet ettik. Alber ilköğretimde de Ateş'le aynı okula gidecek, umarım aynı sınıfta olurlar. Zaten zaman çooook hızlı geçiyor. Ateş bu yıl içinde ilkokula başlayacak. Bunu birisine anlatırken kendi ağzımdan çıkanları duyduğumda bile inanamıyorum. Oğlum yakında ilkokul öğrencisi olacak.
Bu arada son zamanlarda Ateş, sınıf arkadaşı Miray'ın kendisini çok sevdiğini, sürekli kendisine sarıldığını ve evlenmek istediğini söylüyordu. Hatta uzun hastalıktan sonra ilk okula götürdüğüm gün, "anne, şimdi Miray üzerime atlayacak" diyerek beni çok güldürdü. Alber'in ablası da Alber'in evde "Miray Ateş'e aşık" dediğini anlattı. Bizimkinde kimseye karşı böyle bir istek görmedik şimdiye kadar, bakalım ilerde ne olacak?
