Bu hafta...

• Ateş'in doğumgünü var. Her doğumgününde olduğu gibi, ondan çok ben heyecanlıyım. Canım oğlum 6 yaşını bitiriyor, 7 yaşına giriyor. Tabi ona sorulduğunda "7 yaşındayım" diyor. İnsan küçükken büyümek istiyor, büyüdüğünde ise küçülmek. Ben 14 yaşındayken, 16 yaşıma gireceğim günün hayalini kuruyordum, çok net hatırlıyorum. Sanki 16 yaşında çok acaip birşeyler olacak gibi. Bu sene 41 yaşındayım, artık yılların geçmesini hiç istemiyorum. 
• Yarın sabah anneanne ile dededede, akşam da Pelin teyze geliyorlar. Ateş çok mutlu, "keşke daha çok gelseler" diyor. Pelin teyzesini çoooook özlemiş. Telefonda birbirlerine aşk ilan ediyorlar. 
• Dün abinin doğumgünüydü. O da bu yıl 10 yaşını bitirdi, 11 yaşına girdi. Bu sene ikisine de hediye olarak kendi seçtikleri oyuncakları almaları için belli bir para verdik (ellerine değil tabi). Dün oyuncakçıya gittik, kendi hallerine bıraktık. Ateş zaten bir süredir bazı oyuncakları istiyordu, hep "doğumgününde istersen alırsın," diyorduk. Dün belki de hayatının en keyifli alışverişini yaptı. İstediği oyuncakları aldı, bana hesap yaptırttı. Çok mutlu oldu, evde keyifle oynamaya başladı. 
• Cuma günü Ateş'in doğumgünü partisi var. Okulunun bahçesinde akşamüstü doğumgünü yapacağız. Arkadaşları zaten okulda, anne babaları da çağırdık. Çok güzel bir doğum günü olacağını düşünüyorum. Ateş şimdiden heyecanlanmaya başladı. Gün sayıyor. Bugün okulda Koza'nın doğumgünü var, "4 gün sonra da benimki olacak" diyor. Okuldaki her sene yapılan partiden farklı olacak. Birçok yiyecek hazırlayacağız, pasta siparişi vereceğiz. Sadece kendi sınıfı olacak. Arkadaşları için minik hediye paketleri de hazırlıyoruz. Nice yıllara canım oğlum.
• Geçenlerde arkadaşlarımla sohbet ediyordum. Hemen hemen herkes çocuğunun küçüklüğünden bazı şeyleri (giysi, ayakkabı, kitap, oyuncak vb.) anı olarak sakladığını söyledi. Ben Ateş'in sadece doğduğu gün ilk olarak giydiği giysisini saklıyorum, ara sıra çıkarıp üzerine tutuyoruz, gülüyoruz. Onun dışında giysiler, ayakkabılar, oyuncaklar, kitaplar herşeyi birilerine, bir yerlere verdim, bir daha kullanılsın diye. Hemen hemen herşeyin fotoğrafını çekiyorum, ama aslı elimde yok. Bir anda çok üzüldüm, neden ben bunu hiç düşünmedim, diye. Sonra aklıma bu blog geldi. Hayatımda hiçbir zaman günlük tutamamış olan ben, 5 senedir aralıksız hep oğlumun günlüğünü tutuyorum, onun ve bizim hayatımızdaki pek çok önemli şeyi kaydediyorum. Bir anda çok sevindim, oğlum kendi küçüklüğüne ait ne öğrenmek isterse çoğunu burdan bulabilir, diye. Aslında blogu kendim için yazıyorum, Ateş'e dair hiçbir şeyi unutmak istemediğim için, ama Ateş de büyüyünce -umarım- keyifle okur bunları. Canım oğlum, seni dünyadaki (senin deyiminle evrendeki) herşeyden daha çok seviyorum.