Ateş'i sabahları servise babası ve ben beraber indiriyoruz. Ben baştan beri elimle servise yerleştirmek istediğim için, babası da zaten o saatte işe gittiği için hep birlikte indik. Okul dönüşünde ben zaten Ateş'i karşılıyorum, babası da çoğunlukla gelmiş oluyor, yani yine ikimiz birlikte Ateş'i servisten alıyoruz. Aslında biraz komik oluyor, farkındayım, ama en azından gelecek seneye kadar böyle gider diye düşünüyordum. Geçen hafta bir sabah Ateş bana "anne, sen ne zaman beni servisten karşılamamaya başlayacaksın" diye sordu. Arkadaşları birşeyler söylemiş olabilir, ya da diğer çocuklar daha büyük olduğu için tek başlarına biniyorlar, Ateş de onlara özenmiş olabilir. Her neyse, çocuk biraz sıkılmış belli ki. Ben de bunun üzerine sabah Ateş'i babasıyla birlikte kapıdan uğurlayıp aşağıya inmemeye karar verdim. Şimdi yaklaşık bir haftadır pencereden Ateş'in servise binişini izliyorum, kendim inmiyorum, babası bindiriyor. Ama okul çıkışı onu almaya devam ediyorum. Belki seneye daha başka şeyler düşünürüz.
Ateş okul açıldığından beri hiç devamsızlık yapmamıştı. Ara ara hastalansa bile, yanına ilaçlarını koyup gönderdik okula. Ama salı akşamı hastalandı, bu sefer zor düşen dirençli bir ateşi oldu. Ayrıca halsizlik ve yorgunluk da olunca okula gönderemedik. Çarşamba ve perşembe günü okula gitmedi. Dün daha iyiydi, bugün okula gitti. Ödevlerini web sayfasından takip edip söyledim, evde yaptı.
