İyi değilim, çünkü Ateş okula girince kucağımdan inmedi ve ağlamaya başladı. Serap Öğretmen hemen onu alıp bahçeye çıkardı, ama sonuçta o ağlarken ayrıldık. Onun yanından ayrılırken, işe gittiğimi, işten sonra gelip onu alacağımı, birlikte eve gideceğimizi tekrarladım ve bay bay deyip ayrıldım. Yani üzülme veya geri adım atma belirtisi göstermedim, ama çok üzüldüm.
Bir yandan da şöyle bir durum var: Dün iş çıkışı Ateş'i aldığımda günü çok iyi geçmişti. Yemeğini yemiş, uykusunu uyumuştu. "Anne, sana harika bi haberim var, tam 7 tane barbunyayı bir lokmada yedim" diye beni karşıladı, keyfi çok yerindeydi. Umarım bugün de öyle olur. Onun iyiliği için okula gitmesi gerekiyor. Artık onun kendi hayatı var.
