2-3 haftadır sabahları çok geç uyanıyor, çünkü geceleri çok geç uyuyor, bence artık öğle uykusu fazla geliyor. Geceleri yatağa yattıktan sonra kitap okuma ve süt içme seansları sonrasında birbirimize iyi uykular deyip sarılarak yatıyoruz ve genelde ikimiz de çabucak uyuyoruz. Ama son günlerde ben dayanamayıp uyuduğum halde Ateş cin gibi bakınıp sağa sola dönerek yatakta vakit geçiriyor ve uyumuyor. Çünkü uykusu gelmiyor. Bunun sonucunda sabah çoook geç uyanıyor.
Çarşamba sabahı yine geç uyandıktan sonra, okula gitmek için hazırlıklara başlayınca her zamanki gibi mızıldanıp ağlamaya başladı. Arabaya bindiğimizde gözyaşlarını silmek için benden mendil istedi. Sonra da mendille yüzünü silip bana uzattı ve "anne bu mendili çöpe at, içinde benim gözyaşlarım var" dedi. Sanki acıklı bir roman okuyoruz gibiydi suratı. Çok üzüldüm. Okula onu her sabah bırakırken eğlenceli vakit geçireceğimizi, sohbet edeceğimizi düşünüyordum, yine de ediyoruz ama her sabah bana işkence gibi. Çünkü her sabah hala mızıldanıyor ya da ağlıyor. Yanlış anlaşılmasın, okuldan aldığımda hep mutlu buluyorum, neler yaptığını anlatıyor, yarışmalarda birinci oluyor, benekli kitaplarında neler yaptıklarını anlatıyor, arkadaşlarını anlatıyor. Ama sabah okula gitme aşaması işkence.
Dün sabah gayet mutlu uyanıp yine okul sözkonusu olunca ağlamaya başladı. O kadar çok ağladı ki, artık öksürüp yediklerini kusma aşaması yaklaşınca kızdım. Sonra çıktık evden ve bana "anne senin yüzünden bu sabah kötü vakit geçirdim" dedi. Buna da çok üzüldüm.
Bu sabah yine ağlamaya başlayınca okulda bir tamirat olduğunu ve okulun zaten tatil olduğunu söyleyerek evde kalmasına izin verdim. Beni mutlu mutlu işe gönderdi, evde ablasıyla oyun oynuyor.
