Alttaki yazının hemen ertesi sabahı normale döndü. Melek gibi oldu. Hatta salıdan beri babası da yok, toplantılar için şehir dışında. İkimiz evde mutlu mesut, sarmaş dolaş zaman geçiriyoruz.
Ancak, okula başladığından beri yemekle ilgili bir problem ortaya çıktı. Okulda öğretmenleri bir yemeği bitirmeden öbür yemeğe geçmemelerini söylemişler. Şimdi tabağında yemek kalırsa hiçbir şekilde başka yemeğe geçemiyor, ama doyduğu için tabağını da bitiremiyor. Çaresizlik içinde sıkışıp kalıyor. Meyve ya da tatlı teklif ettiğimde yemeğini bitirmediği için yiyemeyeceğini söylüyor, ağlıyor. Okulda da aynı şeyi yapıyormuş. Sürekli tabağını bitirmesinin zorunlu olmadığını, doyunca bırakabileceğimizi söylüyorum. Okulla da konuştum, onlar da Ateş'in yanında böyle söylemeyi bıraktıklarını söylediler.
Bunun dışında keyfimiz yerinde. Okulda bırakırken biraz hüzünlense de, ben gidince normale dönüyormuş. Arkadaşlarıyla espriler yapıp, oyunlar oynuyormuş. Eve gelince de evdeki oyuncaklarını çok özlemiş olduğu için iyi vakit geçiriyoruz.
Sürekli boyundan çok büyük espriler yapıyor, ya da benim yanlışlarımı düzeltiyor. İnanamıyorum. Geçen akşam şarjlı el süpürgesini kullandı Ateş, uzun süre olunca şarjı çok azaldı. "Ateş pili bitti süpürgenin" dedim. O da beni düzeltti: "hayır anne, şarjı bitti" dedi.
