Aşırı Yaramazlık

Her zaman Ateş'in yaptığı güzel şeyleri yazacak değilim ya, bu seferlik de böyle olsun. Bugün beni tek kelimeyle bitirdi. Öğlen dışardaydık, alışveriş ve sinemaya (beni aya uçur) gittik. Herşey süperdi. Ama öğleden sonra eve dönünce -geçtiğimiz hafta sık sık yaptığı gibi- sebepsiz yere ağlamaya başladı. Gerçekten sebepsiz. "Elma yer misin?" diye sordum, ortalık yıkıldı. Ama nasıl bir ağlama, duyan çocuğun çok canı yanıyor falan sanır. Konuştum olmadı, kızdım olmadı, hiçbir şekilde susmuyor. En sonunda beni aşırı kızdırdı, deli gibi bağırdım. Hiçbir istediğini yapmayacağımı söyledim. Uzun bir süreden sonra sustu. Bu olay gece yatana kadar iki kere daha tekrarlandı. Artık dayanacak halim kalmadı. Banyoda deli gibi tepinme, çıkınca giyinmemek için direnme, yatakta zıplama, hiçbir şekilde söz dinlememe, durup dururken ağlama... O uyudu, ama ben bittim. O kadar çok kızdım ki ona bugün, o uyuyunca sinirimden ağlamaya başladım. Hala gözlerimden yaşlar akıyor. Kızdığım için pişmanlıktan değil, sonuna kadar haketti, aşırı sinirimle ne yapacağımı bilemediğim için.